Het is bijna niet meer voor te stellen: mensen die van heinde en verre reisden om in de Maas te zwemmen bij Steyl. Nu is dat verboden. Voor velen uit het dorp en de omliggende steden was de Maas meer dan een rivier: het was een natuurlijke speeltuin, een plek om te zwemmen, te spelen en te leren omgaan met het stromende water.
Families kwamen naar de zandige oevers van de Maas bij Steyl. Kinderen leerden zwemmen in de rivier terwijl de oudere jongeren en volwassenen genoten van een koel bad. Zwemmen was een sociale gebeurtenis: buren en vrienden kwamen samen, picknickten op de oever en deelden verhalen. Naast zwemmen diende de Maas als levensader. De Maas verbond dorpen en mensen — letterlijk en figuurlijk.
Tegenwoordig is het zwemmen hier verboden. De rivier is door de scheepvaart niet meer veilig om in te zwemmen. De Maas kreeg meer waterbeheersing, dijken en kaden werden hoger, waardoor zandbanken verdwenen. Het kloosterdorp wordt beschermd door een unieke hoogwaterkering, tegen de grillen van de Maas, zonder het historische aanzicht te verstoren. Slim weggewerkt in het landschap houdt deze kering het water tegen wanneer nodig — onzichtbaar in rust, onmisbaar bij hoogwater.
Lees hier verhalen over het belang van de hoogwaterkering:
